Vroeger wilde ik het allerliefst dierenarts worden.
Op de basisschool deed ik lekker mijn ding, maar met een mavo/havo-advies leek deze droom ineens verder weg dan ooit. Om dierenarts te kunnen worden moest ik namelijk naar het vwo.
Er zat dus maar één ding op: de brugklas gaan rocken!
Dit ging me vrij gemakkelijk af.
Ik haalde hoge cijfers en mocht zelfs instromen in 2 gymnasium. Ik was back on track!
Latijns, Grieks, scheikunde en biologie waren mijn lievelingsvakken.
Ik werkte keihard om mijn droom waar te maken. Tot ik op mijn 14e mijn eerste ingrijpende verlieservaring meemaakte.
Dit had een énorme impact op ieder domein in mijn leven.
Ik was angstig, overweldigd door de wereld. Ik zat in een rollercoaster van emoties en ik kon me niet meer concentreren op school.
Ik moest van het gymnasium naar 3 havo, waar ik ben blijven zitten en uiteindelijk nog 2 niveaus gezakt ben naar vmbo-kader. Hier heb ik op mijn 17e mijn diploma behaald met als uitstroom Zorg en Welzijn.
In die periode vond ik mezelf terug.
Ik was in staat iemand te vergeven die geen spijt had. Dit gaf me kracht.
Ik wilde de regie over mijn eigen leven terug, besloot dat ik mijn vmbo-TL wilde behalen in het volwassenenonderwijs. Dat lukte- en zelfs met een prachtige cijferlijst! Maar, mijn droom om dierenarts te worden heb ik los gelaten…
Want, toen ik zelf de weg even kwijt was, stond er iemand naast mij die mijn hand vasthield totdat de donkere storm weer ging liggen.
Zij liet mij zien dat er, ondanks alles, ook weer rust en licht kon ontstaan.
Die ervaring heeft mijn leven richting gegeven en opeens wist ik dat ik later van dezelfde betekenis wilde zijn voor andere kinderen en jongeren.
Na het behalen van mijn BSc in Toegepaste Psychologie, koos ik voor een tweejarige specialisatie opleiding bij Land van Rouw in Nijmegen: Omgaan met verlies, met als uitstroom kinderen en jongeren. Deze heb ik eind 2019 succesvol afgerond. Sindsdien blijf ik mijzelf continue verder ontwikkelen door het volgen van diverse trainingen, studiedagen en masterclasses.
Het werd mijn missie om kinderen en jongeren te helpen omgaan met ingrijpende verliezen.
Om hen te laten zien dat, hoe zwaar en uitzichtloos het leven soms ook voelt, er een prachtige toekomst voor ze in het verschiet ligt.
Mijn passie is mensen
Mensen helpen. Verbinden. Écht contact maken. Een vangnet zijn. Of een vuurtoren. Of iets anders dat de weg wijst. Maar ook een landingsbaan. Een plek zijn waar na een lange vlucht uitgerust kan worden, waar kan worden bijgetankt om vervolgens weer op weg te gaan naar een nieuwe bestemming. Ik wil kinderen laten voelen dat ze er toe doen. Dat ik ze zie, ze hoor, ze accepteer en bewonder. Mijn passie is kinderen weer kracht te geven. Energie. Levenslust. Ze moeten het zelf doen maar, samen met mij, niet alleen. Daar hou ik van.
En er is meer
Ik hou van mijn kind. Van mijn familie. Van mijn hondjes. Van reizen. Van fitness. Van chocolade. Van lezen. Van goed gezelschap, een goed glas wijn en lekker eten. Van vlinders. Van tattoos. Van de natuur. Van desserts. Van Disneyfilms. Van de kleine dingen in het leven. Oh en, ik hou van bijen.
Want bijen hebben de wilskracht om te vliegen, terwijl hun grote lijf volgens de wet van de aerodynamica veel te zwaar is voor hun kleine vleugeltjes.
En ik weet dat soms, heel soms, onze lasten net zo zwaar kunnen voelen in ons hart en in ons lijf. Dan voelt het of we niet meer kunnen vliegen.
Maar ik leerde weer mijn kracht te vinden.
En met mijn zware lasten vloog ik.
#BEELOVED
