“Rouwen is niet loslaten,
maar anders leren vasthouden.”
Jongeren bevinden zich in een turbulente levensfase waarin zij volop in ontwikkeling zijn en op zoek gaan naar hun eigen identiteit.
Tijdens dit ontwikkelingsstadium vinden er ook grote lichamelijke en hormonale veranderingen plaats.
Dat alles maakt het op zichzelf al een heftige periode voor een jongere en zijn omgeving. Wanneer hier dan ook nog eens een ingrijpend verlies bovenop komt, maakt dit het extra ingewikkeld.
Het leven van de jongere komt abrupt tot stilstand, maar de wereld draait door.
De jongere moet in deze nieuwe (on)werkelijkheid zien te overleven, maar wordt tegelijkertijd overspoeld door allerlei emoties en lichamelijke reacties. Soms is het lastig voor hen om hier zelf een weg in de vinden.
Er is een gat in hun leven geslagen en alles wat zo stabiel en vanzelfsprekend leek, is niet langer hetzelfde.
De ervaring dat het leven zo ondragelijk pijn kan doen en dat er soms geen andere oplossing is dan die pijn te verdragen, kan een jongere diep raken en voorgoed veranderen.
En er bestaat helaas geen rouwhandleiding.
Sommige jongeren willen het liefst niets van dit alles voelen en stellen hun verdriet uit. Zij stoppen hun emoties diep weg en storten zich op vrienden, school of werk. De één wil graag praten over het verlies, terwijl de ander er liever over zwijgt. De ene keer wil een jongere alleen zijn, de andere keer juist niet. Dit hoort allemaal bij het rouwproces.
Samen gaan we op zoek naar een nieuw evenwicht.
Daarbij kijken we niet alleen naar het individuele proces van de jongere, maar ook naar de actuele thema’s die spelen in deze levensfase, zoals vriendschappen, relaties en het gezinssysteem.
Ook zullen we samen bouwen aan een self-support system.
Hierdoor ontdekt de jongere welke krachtbronnen en hulpmiddelen hij zelf kan inzetten wanneer het even niet goed gaat. Dit geeft rust, houvast en vertrouwen voor de toekomst.
